Ryby chronione w Polsce

Ryby chronione w Polsce

Wykaz gatunków ryb słodkowodnych bytujących na teranie Polski, objętych ochroną prawną. Oznacza to, że gatunków tych nie można odławiać na wędkę, stosować jako przynęty, poławiać w sieci czy pozyskiwać do celów hobbystycznych jakim jest akwarystyka. Ryby chronione prawem są zwierzętami żyjącymi na wolności w ich naturalnym środowisku wodnym. Surowo zabrania się niszczenia takich miejsc czy pozyskiwania ryb chronionych do handlu czy hodowli. Jeśli podczas wyprawy wędkarskiej zdarzy się, że złowimy okaz ryby objętej ochroną, należy ją delikatnie wyhaczyć i jak najszybciej wypuścić do wody nie czyniąc rybie żadnej krzywdy. Poniżej przedstawiamy obszerny wykaz ryb, których nie można łowić.

Śliz, Śliz pospolity (Barbatula barbatula)

Piękna rybka słodkowodna z gatunku karpiokształtnych, występuje różnych rejonach kraju pod nazwą : śliz, klusek, węgorzyk, ślizak, ślaz, ślipak, polak czy ślęż. Śliz zamieszkuje czyste wody rzeczne, dorzecza, a nawet spotykana jest w jeziorach w pobliżu ujść rzek. Przebywa w dolnych partiach akwenów wodnych o piaskowo żwirowym dnie. W dzień ukrywa się pośród kamieni , a podczas żerowania w nocy wychodzi na żer. Jej ulubionym pokarmem są drobne skorupiaki, pijawki , larwy owadów oraz ikra innych ryb. Śliz odbywa tarło od kwietnia do maja.

Podczas godów dojrzałe osobniki skupiają się w dobrze natlenionych piaszczystych miejscach , gdzie po odbyciu tarła składają ikrę . Jak u większości ryb w czasie okresu tarła , pojawia się na ciele śliza drobna wysypka , jest to sygnał że ryby są tuż przed godami lub w ich trakcie. Samica składa 700 do 3000 sztuk jajeczek ikry w trzech porcjach jedno jajeczko ma ok 1 mm . Kleiste woreczki przyczepiane są do kamieni, gdzie tkwią tak przez 8 dni do momentu wyklucia się larw. W tym czasie ikry pilnuje samiec. Młode rosną bardzo szybko w pierwszym roku życia osiągają długość 7 do 8 cm. Pełną dojrzałość osiągają w 3 roku, maksymalny wiek życia śliza 8 lat.

Strzebla przekopowa (Phoxinus percnurus)

Ryba pod ścisłą ochroną należy do rodziny ryb karpiokształtnych, zamieszkuje czyste wody słodkowodne. Można ją spotkać w mocno pozarastanych roślinnością oczkach, jeziorkach, gliniankach i stawach. Ryba odżywia się niewielkimi skorupiakami, larwami owadów, mięczakami i robakami. Dojrzałość płciową osiąga w wieku 2-3 lat dorasta do 12 cm , samice są troszkę większe od samców.

Tarło obywa na przełomie czerwca i lipca , samice składają w roślinach wodnych ikrę powleczoną kleistą powłoką, czas wylęgu młodych to 5 do 10 dni uwarunkowane jest to pogodą i ciepłotą wody. W pierwszych dniach życia larwy obcują przyczepione do roślin, gdzie żerują i powoli nabierają masy, gdy osiągną już stan dojrzały potrafią wytrwać w bardzo ekstremalnych i niesprzyjających warunkach. Strzeble nie wymagają aż tak dobrze natlenionych zbiorników, są bardzo odporne na zmiany czynników atmosferycznych takich jak upały czy duży mróz.

Strzebla błotna (Rhynchocypris percnurus)

Bardzo rzadki gatunek ryby objęty ścisłą ochroną, należy do rodziny ryb karpiowatych i zamieszkuje słodkowodne niewielkie zbiorniki wodne. Spotkać ją można w silnie zarośniętych płytkich torfowiskach, gliniankach, stawach, starorzeczach i oczkach. Tak jak jej krewniaczka jest bardzo odporna na wszelkie niedostatki tlenu w wodzie i jest równie odporna na zmienne warunki atmosferyczne takie jak upał czy mróz.

Tarło odbywa w lipcu, samica składa ikrę pośród roślinności wodnej , gdzie po 10 dniach wykluwają się larwy. Dorosłe osobniki dorastają do 18 cm długości. Ryby żyją w stadach i odżywiają się skorupiakami, owadami , larwami i robakami. Ciało Strzeli błotnej jest wydłużone i ma ciemnobrązowy z zielonym odcieniem grzbiet. Po bokach ryby występują żółtawobrązowe nieregularne ciemne plamki, podbrzusze w kolorze jasno białym. Ryba wpisana jest do Czerwonej Księgi Zwierząt Zagrożonych. Jej poławianie jest surowo zabronione.

Strzebla potokowa (Phoxinus phoxinus)

W zasadzie nie jest gatunkiem zagrożonym w Polsce lecz jest objęta ścisła ochroną. Ryba jak jej nazwa wskazuje, zamieszkuje bardzo czyste płytkie potoki i bystrza z dnem piaszczysto żwirowym o chłodnej dobrze natlenionej wodzie. Spotykana jest nawet w górskich jeziorach usytuowanych 2000 m.n.pm. Ciało wrzecionowate z długim ogonem, pokryte drobnymi łuskami. Otwór gębowy w położeniu pół dolnym, zaopatrzony w dwa rzędy zębów gardłowych. Oczy duże. Linia boczna widoczna, przerywana w okolicy odbytu. Grzbiet brązowozielony, pod nim biegnie rząd ciemnych plam, często zlewających się w podłużną smugę. Czasami tworzą poprzeczne paski sięgające poniżej linii nabocznej. Płetwy brązowawe.

Strzebla potokowa odbywa tarło na przełomie kwietnia i czerwca, samice przybierają wtedy piękne barwne kolory po czym składają ok 1000 jaj i przyczepiają ziarna do piaszczystego podłoża. Dorosłe osobniki dorastają do 19 cm długości mają bardzo ciemny grzbiet, brązowe boki i czerwone podbrzusze. W okresie rozrodczym oprócz wysypki tarłowej samicom i samcom powstają czerwone obrzeża warg i czerwienieją im nasady płetw odbytowych. Ryby odżywiają się drobnymi larwami owadów, bezkręgowcami, robakami i czasem roślinami wodnymi.

Różanka (Rhodeus sericeus)

Gatunek objęty na wodach Polskich całkowitą ścisłą ochroną, należy do ryb z rodziny karpiowatych. Ryba stadna występuje w pozarastanych roślinnością dolnych rejonach rzek, starorzeczach, rozlewiskach oraz zatoczkach z wolno płynącym nurtem. Różanki odbywają tarło od kwietnia do czerwca, w tym czasie u samic wykształca się pokładełko (nitka) o długości ok. 5 cm. Natomiast samce szukają odpowiednich skorup małż i gdy już znajdą odpowiedniego osobnika zaczynają go zażarcie pilnować odpędzając konkurencję. W momencie pojawienia się gotowej do złożenia ikry samicy, samiec zaczyna krążyć wykonując drgające ruchy i w ten sposób obie ryby podpływają do małża.

Gdy samica dokładnie sprawdzi skorupkę, nadpływa nad nią z pochyloną głową w dół i wsuwa do małża pokładełko składając ikrę. Po złożeniu ikry przystępuje samiec do jej zapłodnienia i wypuszcza mlecz, który trafia do skrzeli małża i zapładnia w ten sposób złożone przez samicę jajka. Larwy pozostają we wnętrzu małża przez ok. 14 dni. Wylęg następuje po około 20 dniach, młode mają wówczas 11 mm długości i opuszczają małża w momencie zjedzenia całej zawartości woreczka żółtkowego. Co ciekawe Różanka potrafi trzeć się kilka razy w okresie godowym, więc często w jednej skorupce małży można napotkać młode osobniki larw w różnym stopniu rozwoju. Dorosłe osobniki dorastają do 11 cm, mają mocno wygrzbiecone ciało z dużymi łuskami. Grzbiet szarawozielony boki szarosrebrzyste, brzuch biało różowym odcieniem. Różanki odżywiają się fitoplanktonem, glonami wodnymi, oraz różnego rodzaju drobnymi organizmami zwierzęcymi.

Piskorz (Misgurnus fossilis)

Niegdyś ryba bardzo rozpowszechniona, obecnie gatunek zagrożony i objęty ścisłą ochroną na terenie Polski, jest wpisany do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt, więc nie wolno jej odławiać. Należy do rodziny ryb piskorzowatych, jako jedyna ryba słodkowodna posiada jelito przez, które potrafi oddychać powietrzem atmosferycznym. Wyciągnięta z wody wypuszcza powietrze i wydaje charakterystyczny odgłos podobny do piszczenia. Ryba zamieszkuje słabo natlenione zbiorniki wodne z mulistym dnem. Można go spotkać w niewielkich oczkach, jeziorkach, stawach, a także w rowach melioracyjnych, kanałach, odnogach rzek i starorzeczach z wolno płynącą wodą.

Piskorz podczas dnia ukrywa się w mulistym dnie, natomiast w nocy zaczyna żerować i staje się aktywny polując na bezkręgowce, mięczaki, larwy owadów i żyjątka wodne. Jest czuły na wszelkie zmiany ciśnienia atmosferycznego i przy gwałtownym spadku lub wzroście zaczyna pływać przy samej powierzchni wody. Tarło odbywa na płyciznach od początku maja do końca czerwca. Samica piskorza składa od 5000 do 30 000 jajeczek ikry, które przykleja do roślin. Młode larwy mają umieszczone na głowie nitkowate skrzela zewnętrzne,które zanikają po kilku dniach, w momencie kiedy narybek zaczyna samodzielnie żerować.

Piskorze dorastają do 30 cm długości, mają podłużne walcowate ciało spłaszczone w tylnej części. Wokół otworu gębowego 10 wąsów – 4 na górze pyszczka i 2 po bokach ust oraz 4 na dole pyszczka. Ubarwienie brązowe lub ciemno brązowe z marmurkowatymi plamkami i jasnymi lekko żółtawymi paskami wzdłuż ciała. Piskorz choć jest rybą żerującą w nocy i trudno jest złowić go na wędkę to zdarza się, że potrafi czasem zaatakować przynętę w dzień i weźmie na czerwonego robaka. Wyłowionego przypadkowo piskorza, należy delikatnie odczepić z haczyka i bez wyrządzania szkody jak najszybciej wypuścić do wody.

Piekielnica (Alburnoides bipunctatus)

Piekielnica występuje bardzo rzadko w słodkowodnych wodach terytorialnych Polski dlatego jest objęta ścisłą ochroną. Należy do gatunku ryb karpiowatych, występuje w krystalicznie czystych i dobrze natlenionych rzekach, jest bardzo czuła na wszelkie zanieczyszczenia wody. Przebywa w płytkich rzekach z szybkim nurtem z piaszczystym lub żwirowym dnem. Pływa tuż pod powierzchnią wody polując na owady wpadające do wody, drobne larwy, skorupiaki i rośliny.

Tarło obywa na początku maja do końca czerwca , w tym okresie ryby gromadzą się w stada i samice składają ikrę na na żwirowatym lub piaszczystym dnie, a samce pokrywają jajeczka mleczem. Dorosłe osobniki osiągają od 10 do 15 cm długości, maja lekko zaokrąglony grzbiet i budowę ciała trochę przypominającą płoć. Płetwy boczne są u podbrzusza czerwonawe zmieniające się w szaro żółty odcień. Boki ryby są pokryte srebrną łuską z wyraźnie zaznaczoną linią boczną. Ze względu na rzadkie występowanie ryb w naszych wodach nie wolno pozyskiwać Piekielnic do celów handlowych, sportowych czy hobbystycznych.

Minog lub Minóg rzeczny (Lampetra fluviatilis)

Minóg rzeczny należy do rodziny ryb minogowatych zamieszkuje w wodach morskich jak i słodkowodnych, minoga możemy spotkać w okresie tarła przy ujściach rzek do morza. W Polsce jest objęty ścisłą ochroną. Ryba w okresie dojrzałości osiąga ok. pół metra długości, ma smukłe wężowate ciało i lejkowaty otwór gębowy uzbrojony w ssawkę z zębami rogowymi. Na górnej części pyszczka posiada 2 zęby na dolnej aż 7. Grzbiet minoga jest koloru ciemnoniebieskiego lub szarozielony, boki oraz brzuch marmurkowaty srebrzystobiały. Tuż przy głowie możemy zaobserwować 7 okrągłych otworów są to skrzela przez, które ryba oddycha. Całe ciało minoga jest pokryte miękką skórą, która wydziela duże ilości śluzu ochronnego, oczy przysłania półprzezroczysta błona.

Podczas tarła minogi pozbywają się lęku przed światłem i migrują z morza do rzek, gdzie w płytkich wodach odbywają swoje gody. Minóg w okresie rozrodczym ulega znacznej przemianie. Zwierzęciu powiększają się płetwy grzbietowe, a samcom wyrasta w okolicy odbytu cienka rureczka. Przemianie ulega też kolor z ciemnobłękitnego na lekko brązowy, jego zęby rogowe tępieją, co jest powodem, że ryby nie żerują. Ich gody trwają bardzo krótko, od kilku do kilkunastu sekund. Samiec oplata samicę, po czym samica składa od 10 000 do 25 000 jajeczek ikry we wcześniej przygotowanej przez partnera jamce w wygrzebanej dnie. Tuż po złożeniu ikry dorosłe osobniki zagrzebują gniazdo i giną. Z gniazda po okresie 20 dni wylęgają się ślepe larwy, młode opuszcza jamkę po zaniku woreczka żółtkowego. Narybek przebywa przez 6 lat zagrzebany w mulistym dnie w wydrążonych tunelach, które utwardzają śluzem. W okresie larwalnym nie mają jeszcze wykształconego aparatu zębowego z przyssawką, są jedynie wyposażone w dwie mięsiste wargi.

Odżywiają się obumarłymi szczątkami roślin, glonami i zooplanktonem. Po osiągnięciu stadium dorosłości, minogi zmieniają swój tryb żywieniowy i zaczynają prowadzić tryb pasożytniczy. U dorosłych ryb pojawiają się zęby, a ich pyszczek przeradza się w przyssawkę. Wtedy polują na inne ryby przysysając się do ich ciał odżywiając się płynami oraz mięsem. W jamie gębowej minogów znajdują się specjalne gruczoły, których wydzielina uniemożliwia krzepnięcie krwi. Po osiągnięciu dorosłości na wiosnę wracają do morza i po dwóch latach żerowania, wracają do rzek żeby odbyć tarło.

Minog strumieniowy (Lampetra planeri)

W Polsce Minog strumieniowy występuje bardzo rzadko dlatego jest objęty ścisłą ochroną. Zamieszkuje w krainie pstrąga i lipienia w górnych partiach podgórskich potoków i rzek, gdzie jest dobrze natleniona i krystalicznie czysta woda. Dorosłe osobniki osiągają długość do 19 cm , natomiast młody narybek w okresie larwalnym ma ok. 21 cm długości. Po przeobrażeniu w postać dorosłą, u minogów następuje skrócenie długości ciała.

Pod koniec kwietnia do maja, gdy woda osiągnie temperaturę (5 – 16 st Celsjusza) ryby wyruszają na tarło, które odbywa się w płytkich wodach o piaskowo żwirowym dnie i bystrym nurcie. W tym okresie przestają żerować, a ich zrogowaciałe wypustki zębowe miękną. Samice składają od 1000 do 2000 ziaren ikry, z których po 14 dniach wykluwają się młode larwy. Przez 6 lat narybek jest zagrzebany w piaszczystym dnie i odżywia się drobnym planktonem, obumarłymi szczątkami zwierząt i roślin. Dorosłe osobniki prowadzą pasożytniczy trym życia, przysysają się do ciał ofiar i wysysają z nich krew oraz odrywają mięso zębami pożerając i raniąc rybę. Gdy osiągnie stadium dorosłości odbywa tarło po którym ginie.

Koza pospolita (Cobitis taenia)

Ta niewielkich rozmiarów rybka należy do rodziny piskorzowatych i jest pod ścisłą ochroną. Kozę pospolitą możemy spotkać w czystych nizinnych rzekach a nawet jeziorach i stawach. Ryba uwielbia przebywać w wodach o piaszczystym lub kamienistym dnie, w którym zagrzebuje się, że widać jej tylko oczy i płetwę ogonową. Dorosłe osobniki dorastają do wymiaru od 10 cm do 14 cm długości, charakteryzują się kluskowatym wydłużonym ciałem, w okolicy oczu koza ma ruchome zrogowacenia, są to kolce, które służą rybie do celów obronnych.

Jak u większości ryb karpiowatych jej płetwa ogonowa jest lekko zaokrąglona. Natomiast dla kamuflażu wzdłuż ciała występują równomierne plamki, posiada niewielki pyszczek, u którego na spodzie widoczne jest 6 niewielki wąsików. Koza żeruje pływając przy dnie, gdzie żywi się bezkręgowcami, larwami owadów, mięczakami oraz robakami wodnymi. Odbywa tarło późną wiosną maju oraz czerwcu, gdy wody w zbiornikach osiągną wystarczająca temperaturę. W okresie godowym grupuje się wtedy w stada i samice składają kleistą ikrę w płytkiej wodzie na kamieniach lub roślinach.

Koza złotawa (Sabanejewia aurata)

Jest bliską bratanicą Kozy pospolitej i tak jak wszystkie ryby z gatunku piskorzowatych objęta ścisłą ochroną. Zamieszkuje płytkie i głębokie rzeki o bardzo szybkim nurcie. Zwinnie porusza się między kamieniami w celu poszukiwania pokarmu. Odżywia się drobnymi bezkręgowcami, larwami owadów wodnych oraz mięczakami. Owalne kluskowate ciało pokryte jest brązowymi plamkami, grzbiet koloru ciemno brązowego, boki ryby są w kolorze lekko żółtym, podbrzusze białe.

Podobnie jak u krewniaczki (kozy pospolitej) w dolnej partii otworu gębowego zobaczymy ok 6 wypustek nazywanych wąsami z czego możemy zauważyć ,że dwa z nich są nieco dłuższe od reszty. Na głowie ryby w okolicy oczu znajdują się kolce obronne, które są bardzo ostre i dużo większe niż mają kozy pospolite. Dorosłe osobniki swoją dojrzałość osiągają w 1–2 roku życia, w tym czasie dorastają do 3–4 cm największe osobniki mają nawet do 10 cm długości. Tarło odbywają w połowie czerwca, grupują się w stada. Kleista ikra jest składana przez samicę na kamienistym dnie, jedna ryba składa ok. 200–2000 jajeczek ikry. Ryba należy do bardzo rzadko występującego gatunku w wodach Polskich i jest istnym okazem. Bardzo rzadko można ją złowić na wędkę.

Kiełb Kesslera (Romanogobio kesslerii)

Ryba objęta ścisłą ochroną jest wpisana do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt. Występuje stadnie w górnych partiach rzek o czystej natlenionej wodzie i bardzo szybkim nurcie. Często spotykany w tak zwanej krainie (Lipienia, Pstrąga i Brzany) na Wisłoce, górnym odcinku Wisły, Sanie, Warcie i Czarnej Orawie. Ryba z rodziny karpiowatych dennego żeru odżywia się drobnymi bezkręgowcami, ślimakami, larwami owadów, robakami oraz glonami. Dorosłe osobniki dorastają do 12–15 cm długości, maja wydłużone wrzecionowate ciało, szarawo brązowo grzbiet pokryty niewyraźnymi kropkami, boki ryby przyozdobione są ciemno błękitnymi plamkami, które ciągną się wzdłuż linii bocznej od głowy do ogona, podbrzusze kiełbia jest białe.

Głowa ryby smukła, oczy niewielkie wtopione w kamuflaż, na dole otworu gębowego wyrastają dwa charakterystyczne wąsiki. Dojrzałość płciową osiąga w trzecim roku życia tarto od kwietnia do lipca w zależności od temperatury wody. W okresie godowym u samców pojawia się wzdłuż ciała stalowa smuga oraz wysypka tarłowa. Samica składa ikrę w kilku porcjach w ilości do 3000 ziaren o średnicy 1 mm. Dorosłe osobniki osiągają długość życia do 6 lat. Tarło kiełbi odbywa się przeważnie w płytkich partiach brzegowych, gdzie występuje bystry nurt i kamienisto żwirowate podłoże dna. Ze względu na bardzo rzadkie występowanie w naszych wodach Kiełbi Kesslera , obowiązuje całkowity zakaz ich odłowu. Jednak może się zdarzyć, że ryba weźmie na robaka, wtedy należy ją delikatnie wypiąć z haka i jak najszybciej wpuścić do wody, nie czyniąc rybie krzywdy.

Kiełb białopłetwy (Romanogobio albipinnatus)

W Polsce jest gatunkiem ściśle chronionym i obowiązuje całkowity zakaz połowu. Należy do rodziny ryb karpiowatych występuje w dolnych partiach rzek o czystej wodzie i piaszczystym dnie. Dorosłe osobniki dorastają do 13 cm długości. Ich ciała są owalne kluskowate, grzbiet zabarwiony w odcieniu zielono brązowym, na bokach występują charakterystyczne szaro niebieskawe plamki , które przebiegają od skrzeli do ogona wzdłuż linii bocznej, brzuch jest w kolorze białym. W dolnej krawędzi otworu gębowego widoczne są dwa długie wąsiki , pyszczek ryby jest niewielki przystosowany do zbierania pokarmu z piaszczystego dna.

Odżywia się niewielkimi skorupiakami, mięczakami, robakami wodnymi oraz larwami owadów. Kiełb białopłetwy odbywa tarło na przełomie maja i czerwca, rozród uwarunkowany jest od warunków atmosferycznych i ciepłoty wody. Podczas godów, ryby grupują się w stada na płytkich dobrze natlenionych wodach, gdzie samice składają ziarna ikry, przyczepiając je do kamieni i roślinności wodnej. Przeciętna długość życia 4- 6 lat. Jedynym zagrożeniem dla tego gatunku jest zanieczyszczenie wody, ponieważ egzystuje tylko w czystych zbiornikach i każde zatrucie substancjami pochodzenia chemicznego powoduje drastyczne zmniejszenie populacji.

Jesiotr zachodni (Acipenser sturio)

W Polsce ryba objęta całkowitym zakazem połowu wpisana do Czerwonej Księgi Zagrożonych Zwierząt. Gatunek praktycznie jest na wymarciu. Do drastycznego osłabienia rozwoju populacji jesiotra zachodniego przyczyniły się zapory wodne oraz wcześniejsze nadmierne odłowy. Biorąc pod uwagę, że jest to ryba wędrowna i migruje z morza w dół rzeki, wybudowane tamy stanowią dla niej nie lada przeszkodę i ograniczają możliwości prawidłowej egzystencji. Należy do gatunku jesiotrowatych dorosłe osobniki dorastają do 300 kilogramów wagi, ich długość ciała średnio wynosi 1,5 metra, największe potrafią osiągnąć ogromne rozmiary nawet do 4 metrów.

U młodych osobników na grzbiecie występują kolce rogowe, które w późniejszym okresie dorastania przeobrażają się w charakterystyczne twarde tarczki kostne. Ubarwienie grzbietu jesiotra jest uwarunkowane środowiskiem, w którym żyją, przeważnie jest koloru szarozielonego lub niebieskoszarym na których umieszczone jest 10 do 13 narośli kostnych. Boki ryby mają szarosrebrzysty odcień oraz podobnie jak na grzbiecie można zauważyć od 24 do 40 tarczek rogowych, podobnie jest na podbrzuszu gdzie zauważyć można takich narośli od 10 do 13. Jednym słowem, ryba jest doskonale opancerzona, swym wyglądem trochę przypomina prehistoryczne zwierzęta wodne. Pysk jesiotra jest lekko szpiczasty i długi przystosowany do wykopywania z dna pokarmu. W przedniej części nosowej, tuż na spodzie są widoczne wąsy czuciowe, otwór gębowy duży przystosowany do zbierania pokarmu z dna. W pierwszej fazie życia młode jesiotry odżywiają się drobnymi bezkręgowcami.

W trakcie żerowania wygrzebują ryjkowatym pyskiem z miękkiego dennego podłoża pokarm. Dorosłe osobniki żywią się mięczakami, skorupiakami, larwami owadów oraz drobnym narybkiem. Dorosłe samice osiągają pełna zdolność rozrodu w wieku od 8 do 14 lat, natomiast samce nieco wcześniej od 7 do 9 lat życia. Gdy osiągną pełną dojrzałość płciową gdy na przełomie kwietnia i maja woda osiągnie temperaturę ok 20 st C wyruszają z morza w dół rzeki na tarliska. Tarło Jesiotra zachodniego tuż po przybyciu w odpowiednie miejsce trwa od czerwca do lipca. Ryby wykopują w żwirowatym dnie rzeki jamy, w których samica składa od 400 000 do 2 500 000 ziaren ikry.

Wartki nurt rzeczny ma zapewnić potomstwu dostateczne natlenienie wody oraz zapobiegnie psuciu się jajeczek z młodymi. Po odbyciu godów dorosłe osobniki odpływają do morza, pozostawiając w miejscu tarła swoje nienarodzone potomstwo. Narybek wylęga się z ikry po 5 dniach i młode larwy jesiotrów pozostają w słodkiej wodzie przez 3 lata, po tym okresie ryby wędrują w stronę morza, gdzie spędzają do 5-7 lat i gdy osiągną dojrzałość wracają do rzek żeby odbyć tarło. Ten bardzo rzadki okaz często jest mylony przez wędkarzy i rybaków ze swoim bliskim krewnym jesiotrem ostronosym, w odróżnieniu od zachodniego, Jesiotr ostronosy nie jest gatunkiem zagrożonym.

Głowacz białopłetwy (Cottus gobio)

Gatunek w Polsce objęty ścisłą ochroną wpisany do Czerwonej Księgi Zwierząt. Głowacz jest rybą drapieżną występuje w słodkowodnych bardzo czystych i natlenionych wodach. Spotykany przy ujściach dużych rzek w potokach, rzeczkach, jeziorach z kamienno żwirowym dnem. Ryba bardzo płochliwa, za dnia chowa się pod kamieniami, gdzie spędza znaczną część czasu. Dorosłe osobniki dorastają do 18 cm , mają krępy lekko owalny kształt ciała, stosunkowo duże głowy i otwory gębowe. Na głowie zwierzęcia osadzone są duże oczy, ich ciało pokrywają marmurkowe brązowe plamki , które zmieniają odcień na intensywniejszy w zależności od warunków naturalnych w jakich ryba przebywa.

Posiada dość szerokie płetwy dwie na podbrzuszu oraz dwie na grzbiecie i jedną na spodzie. Ryba posiada szczątkowy pęcherz pławny przez co porusza się skokami przy pomocy płetw. Na żer wychodzi w nocy, gdzie poluje na bezkręgowce, mięczaki, mały narybek, wodne owady i skorupiaki. Swoje zdobycze wyszukuje w szczelinach znajdujących się między kamieniami oraz na roślinności przydennej.

Po osiągnięciu wieku dojrzałego głowacze grupują się w stada i są gotowe do rozrodu. Trą się na przełomie kwietnia i maja, samice składają ziarna ikry na spodnich częściach kamieni, szczelinach lub wygrzebanych jamkach w piasku. Podczas tarła ryby współpracują ze sobą , samce szukają odpowiednich miejsc po czym przystępują do wygrzebywania gniazda. Na koniec podpływa samica i tuż przed złożeniem ikry dokładnie zabezpiecza jamkę i oczyszcza ją. Złożone jajeczka mają ok 2 mm, samiec przez 3 tygodnie opiekuje się i strzeże nienarodzone potomstwo, cały czas wachlując wodę płetwami, dostarczając larwom zapas świeżego tlenu i czystej wody. Po okresie pielęgnacji ze złożonej ikry następuje wylęg narybku.

Głowacz pręgopłetwy (Cottus poecilopus)

Słodkowodny gatunek ryby należy do rodziny głowaczowatych, na terenie Polski objęty ścisła ochroną, występuje w górnym biegu Wisły i Odry, górskich potokach i dopływach. Prowadzi drapieżny styl życia. Spotkać go można w wartko płynących potokach, rzekach i górskich jeziorach, gdzie występuje krystalicznie czysta i dobrze natleniona woda. Głowacze pręgopłetwe zamieszkują Tatrzańskie potoki płynące przez Dolinę Kościeliską a także spotykano je w dużych czystych jeziorach takich jak Święcajty czy Hańcza. Gatunek jest odporny na zasolenie wody stąd czasami napotykany jest w pomorskich rzeczkach i strumykach przy ich ujściach do morza Bałtyckiego. Dorosłe osobniki osiągają 15 cm długości, maja krępą budowę ciała, brązowo białe marmurkowate plamki, spore dwie płetwy brzuszne jedną tuż przy ogonie, na grzbiecie widoczne są także dwie płetwy jedna znajdująca się bliżej ogona jest większa, podbrzusze ryby jest białe.

Na spodzie tuż na wysokości otworów skrzelowych, widoczne są dwie pręgowane zakończone ostrymi kolcami płetwy, stąd właśnie wzięła się nazwa tego głowacza. Ryba żeruje poruszając się między kamieniami objadając glonami i polując na małe skorupiaki, narybek, ikrę innych ryb oraz wieloszczety. W okresie dojrzałości płciowej ryby grupują się w stada i odbywają gody. Tarło trwa od lutego do kwietnia i podobnie jak u bliskiego krewnego głowacza białopłetwego potomstwem opiekuje się samiec.

Podczas tarła ryby ze sobą współpracują, samce szukają odpowiednich miejsc po czym przystępują do wygrzebywania gniazda. Na koniec podpływa samica i tuż przed złożeniem ikry dokładnie zabezpiecza jamkę oczyszczając ją z wszelkich zanieczyszczeń. Złożona ikra ma ok 2 mm średnicy, samiec przez 3 tygodnie opiekuje się i strzeże nienarodzone potomstwo, ciągle wachluje wodę płetwami, żeby dostarczyć młodym świeżego tlenu i czystej wody. Po okresie pielęgnacji ze złożonej ikry następuje wylęg narybku.

Kur rogacz (Myoxocephalus quadricornis)

Ryba należy do rodziny ryb głowaczowatych w Polsce jest objęta ścisłą ochroną. Zamieszkuje słone wody morskie jak i bliskie rzeki w pobliżu ujść do morza. Można go spotkać w niewielkich nadmorskich rzeczkach m.in w dolnym biegu Dźwiny czy Peczory. Ryba odporna jest na duże głębokości, potrafi schodzić nawet do 100 metrów pod wodę. Dorosłe osobniki dorastają do 20 – 30 cm maksymalnie przy sprzyjających warunkach mogą osiągnąć nawet 60 cm długości.

Kury nie mają łusek ich ciało jest wydłużone i owalne, mają dużą głowę i duży pyszczek. Całe ciało pokrywają rudo brązowe nakrapiane nieregularnie plamki, na grzbiecie widoczne są dwie płetwy z czego znajdująca się przy ogonie jest większa, zakończona zrogowaciałymi wypustkami kostnymi. Po bokach tuż za skrzelami osadzone są dwie duże płetwy boczne też zakończone ostrymi kolcami, na podbrzuszu za głową wyrastają dwa narośla kostne.

Budowa i wygląd ryby przypomina nastroszony rogaty pióropusz stąd też wzięła się jego nazwa. Dorosłe osobniki odbywają tarło od grudnia do stycznia i tak jak u większości głowaczowatych ikrą opiekuje się samiec. Samica składa w niewielkich bryłkach ziarna ikry po czym samiec przejmuje opiekę nad młodymi, pieczołowicie dbając o prawidłowy rozwój larw. Młode wylęgają się do około 5 tygodni.