Minóg rzeczny

Minóg rzeczny – Lampetra fluviatilis

Minóg rzeczny należy do rodziny ryb minogowatych zamieszkuje w wodach morskich jak i słodkowodnych. Minoga możemy spotkać w okresie tarła przy ujściach rzek do morza. W Polsce jest objęty ścisłą ochroną. Ryba w okresie dojrzałości osiąga ok. pół metra długości, ma smukłe wężowate ciało i lejkowaty otwór gębowy uzbrojony w ssawkę z zębami rogowymi. Na górnej części pyszczka posiada 2 zęby na dolnej aż 7. Grzbiet minoga jest koloru ciemnoniebieskiego lub szarozielony, boki oraz brzuch marmurkowaty srebrzystobiały. Tuż przy głowie możemy zaobserwować 7 okrągłych otworów, są to skrzela przez, które ryba oddycha. Całe ciało minoga jest pokryte miękką skórą, która wydziela duże ilości śluzu ochronnego, oczy przysłania półprzezroczysta błona.

Podczas tarła minogi pozbywają się lęku przed światłem i migrują z morza do rzek, gdzie w płytkich wodach odbywają swoje gody. Minóg w okresie rozrodczym ulega znacznej przemianie. Zwierzęciu powiększają się płetwy grzbietowe, a samcom wyrasta w okolicy odbytu cienka rureczka. Przemianie ulega też kolor z ciemnobłękitnego na lekko brązowy, jego zęby rogowe tępieją, co jest powodem, że ryby nie żerują. Ich gody trwają bardzo krótko od kilku do kilkunastu sekund.

Samiec oplata samicę, po czym samica składa od 10 000 do 25 000 jajeczek ikry we wcześniej przygotowanej przez partnera jamce w wygrzebanej dnie. Tuż po złożeniu ikry dorosłe osobniki zagrzebują gniazdo odpływają i giną. Z gniazda po okresie 20 dni wylęgają się ślepe larwy, młode opuszcza jamkę po zaniku woreczka żółtkowego. Narybek przebywa przez 6 lat zagrzebany w mulistym dnie w wydrążonych tunelach, które utwardzają śluzem.

W okresie larwalnym nie mają jeszcze wykształconego aparatu zębowego z przyssawką, są jedynie wyposażone w dwie mięsiste wargi. Odżywiają się obumarłymi szczątkami roślin, glonami i zooplanktonem. Po osiągnięciu stadium dorosłości, minogi zmieniają swój tryb żywieniowy i zaczynają prowadzić tryb pasożytniczy. U dorosłych ryb pojawiają się zęby, a ich pyszczek przeradza się w przyssawkę. Wtedy polują na inne ryby przysysając się do ich ciał odżywiając się płynami oraz mięsem. W jamie gębowej minogów znajdują się specjalne gruczoły, których wydzielina uniemożliwia krzepnięcie krwi. Po osiągnięciu dorosłości na wiosnę wracają do morza i po dwóch latach żerowania, wracają do rzek żeby odbyć tarło.